Opowieść o utraconym dzieciństwie

Przed premierą "Wrońca" we Wrocławskim Teatrze Lalek z reżyserem spektaklu, Janem Peszkiem
rozmawia Katarzyna Krajewska.

Katarzyna Krajewska: Nasz spektakl nie będzie dla Pana pierwszym spotkaniem z powieścią Jacka Dukaja. Rok temu nagrał Pan dla Wydawnictwa Literackiego „Wrońca” w wersji audio. W korespondencji z Teatrem Jacek Dukaj nazwał to nagranie przykładem „idealnej synergii”. Czy już podczas pracy nad audiobookiem pojawiła się w Pana głowie myśl o stworzeniu własnego spektaklu?

Jan Peszek: Ja zawsze reaguję spontanicznie na dobre teksty. Kiedy przeczytałem „Wrońca”, co najmniej dwukrotnie – najpierw jako zwykły czytelnik, który uważa, że Dukaj pisze interesująco, a potem jako aktor, któremu zaproponowano zrealizowanie audiobooka – zrobił na mnie wrażenie tekstu z potencjałem, który może znaleźć uzasadnienie w teatrze. A nie zawsze tak jest, nie każda literatura ożywiona głosem się uzasadnia. Są utwory literackie, które żyją swoim życiem w pewnym zamknięciu – tego typu literaturą jest dla mnie na przykład proza Brunona Schulza. Ona jest w gruncie rzeczy nieprzekładalna na żadne inne formacje artystyczne – po części udało się to Kantorowi, ja sam się z tym zmierzałem, ale to można zrobić tylko częściowo. Tymczasem „Wroniec” czytany na głos doskonale się sprawdza, a poza tym jest to tekst, który wypełnia pewną lukę.

Jan Peszek ponownie we Wrocławskim Teatrze Lalek!

Trwają próby do spektaklu „Wroniec” w reżyserii Jana Peszka na podstawie znakomitej powieści Jacka Dukaja. Po „Opowieściach z ulicy Broca”, „Kręćku i Planktonie” oraz „Sło” to już czwarte przedstawienie realizowane przez Jana Peszka na naszej scenie. Premiera planowana jest na marzec 2011.

„Wroniec” Jacka Dukaja został wyróżniony zarówno przez krytyków skupionych w kapitułach licznych nagród literackich, jak i czytelników w plebiscytach na książkę roku. Na zamówienie Wrocławskiego Teatru Lalek bestsellerową powieść Dukaja adaptował uznany krakowski dramaturg Mateusz Pakuła.

W tajemniczej, onirycznej opowieści o Wrońcu współistnieją realizm i baśń, komiksowa prostota i wysublimowana groteska. Jej bohaterem jest sześcioletni Adaś, który mieszka wraz z mamą, tatą, siostrzyczką i babcią w dużym mieście nad rzeką. Pewnej zimy w telewizji, zamiast niedzielnej bajki, pojawiają  się brzydcy panowie, mówiący o nudnych sprawach. Od tamtego momentu wypadki toczą się błyskawicznie. Znikają tata, mama i siostrzyczka, znika babcia. Chłopiec wyrusza na poszukiwania bliskich przez szare miasto, w którym dzieją się rzeczy niezwykłe.

Stan wojenny obserwowany i przeżywany z perspektywy kilkulatka jest niezrozumiały. Adaś przekręca nazwy i oficjalne skróty, polityczną i społeczną abstrakcję próbuje twórczo wpisać w ramy rozpoznanej i oswojonej normalności. Po dziecięcemu usiłuje zinterpretować i wyjaśnić otaczający świat, zaludniony przez Milipantów, Członków i Bubeków na usługach przerażającego Wrońca, z którym walczą Panowie Oporni.

Hebel 2010 dla Dyrektora Roberto Skolmowskiego

Z przyjemnością informujemy, że laureatem tegorocznego "Hebla" - nagrody wręczanej przez redakcję miesięcznika Szlif,  wydawanego przez młodych dziennikarzy z XIII L.O we Wrocławiu, jest Dyrektor Naczelny i Artystyczny Wrocławskiego Teatru Lalek Roberto Skolmowski .

"Hebel" jest nagrodą z tradycjami - w tym roku został wręczony po raz siódmy. Redakcja Szlifu wyróżnia w ten sposób postaci wyjątkowo zasłużone dla kultury, sztuki i życia społecznego naszego miasta. Gratulujemy!

Relację Gazety Wyborczej znajdziecie Państwo tutaj:

Scena Monodramu

Już 14 maja zapraszamy Państwa na nową scenę w DH Renoma (DH Renoma, ulica Świdnicka 40, poziom -1). Przestrzeń sceniczna, pomimo niekonwencjonalnego położenia, daje nam szansę na stworzenie jedynej w swoim rodzaju, autorskiej Sceny Monodramu. Pierwszym spektaklem, który będziecie mogli Państwo obejrzeć będą "Złamane paznokcie. Rzecz o Marlenie Dietrich", przejmujący monodram, przeplatany najpiękniejszymi piosenkami Dietrich. Gwiazda została przedstawiona w swoim ostatnim okresie życia, w momencie konfrontacji z własną przemijąjącą legendą. Doskonały, trzymający w napięciu spektakl o sile namiętności i uzależnieniu od własnej legendy. Przedstawienie otrzymało Grand Prix Międzynarodowego Festiwalu WroSTJA 2008, gościło na festiwalach w Edynburgu i Salonikach, grane było m.in w Atenach, Leedes, Dublinie. Zapraszamy!

"Sło" Jana Peszka na deskach Scena Nova

Zapraszamy Państwa na najbliższe prezentacje spektaklu "Sło"  w reżyserii Jana Peszka, ze znakomitymi rolami Sławka Przepiórki i Tomasza Maśląkowskiego.  "Sło" grać będziemy 23 i 24 kwietnia, oraz 7, 8, 21 i 22 maja.

„Aktorzy grają pysznie, choć uwiarygodnić te wszystkie szaleństwa wydaje się wręcz niemożliwe. […] To, co wyczynia genialnie Sławek Przepiórka, biczując się prześcieradłem, wywołuje niepohamowane kaskady śmiechu, nawet, gdy ktoś nie wie, że ta scena jest bardzo ironiczną parodią i pochodzi z legendarnego przedstawienia Teatru Laboratorium.”
Krzysztof Kucharski („Polska - Gazeta Wrocławska” 1 listopada 2009)

„Cudownie rozrywkowy i całkowicie bezpretensjonalny teatr dwóch aktorów i ust Peszka wciąga i bawi.” (g-punkt.pl, 2 grudnia 2009)

„Klaus der Grosse”   Grand Prix Nurtu OFF - 31 PPA

Maciej Prusak, choreograf i tancerz , autor m.in. ruchu scenicznego do spektaklu „Statek błaznów” ,
otrzymał w ramach 31 PPA  Złotego Tukana Off za swój spektakl "Klaus der Grosse".
Informujemy o tym, z tym większą przyjemnością, że część obsady spektaklu stanowią aktorzy
Wrocławskiego  Teatru Lalek – Tomasz Maśląkowski, Radosław Kasiukiewicz i Grzegorz Mazoń .
Gratulujemy!

Recenzja  „Sło” i „Franciszka – snu Everymana” w magazynie TEATR

Nie będziemy popadać w fałszywą skromność – recenzja  „Sło” i „Franciszka – snu Everymana”
zamieszczona  w najnowszym numerze miesięcznika Teatr jest entuzjastyczna.  Oto fragment :

”To teatr w stanie czystym, radość budowania formy niepoddanej żadnym doktrynalnym ciśnieniom,
prawdziwy przeciąg ryzykownych pomysłów, w których żart depcze po piętach powadze, ironia nie boi
się sąsiedztwa z lirycznym wzruszeniem. Jest w przedstawieniu rebeliancki ładunek absurdu,
znany z Schaefferowskich kreacji Peszka i jest ciekawe aktorstwo, pełne fizycznej ekwilibrystyki,
sytuacyjnych metafor, żartów, grepsów i pastiszów.

Jolanta Kowalska: Everyman w dresie; Teatr